E-mail: patrick.v.d.sman@hotmail.com



4 mei 2017


Vanochtend vroeg vertrokken met een zoen van Helene.

voor het eerst zo een eind met het busje in me uppie

Maar goed alles goed voorbereid om de reis te voltooien.

eten mee en het matras al opgeblazen achterin.

5 uur in de ochtend achter het stuur gekropen en eerst even door de ratrace heen worstelen.

Wat en drukte! en hoop dat het om 8 a 9 uur rustiger wordt om door Parijs heen te komen.

Maar België zit behoorlijk vast rond Antwerpen en kost erg veel tijd.

En die wegen daar het lijkt wel off road  dus eigenlijk hoef ik daarvoor niet zo ver te rijden.

Volgend jaar gewoon in Belgie.

Iedereen probeert wanhopig alle gaten in de weg te ontwijken wat niet altijd lukt en het lijkt af en toe wel of de vooras van de auto door de bodem komt.



Maar deze keer heb ik genoeg tijd 2 of 3 dagen had ik er voor uitgetrokken..

Tot mijn verbazing lekker door Parijs heengekomen en alles doe ik nu eens zonder tolweg.

Dat heb ik geleerd van Ben en de route nationaal is tegenwoordig erg goed te rijden.

Ook met dank aan mijn nieuwe garmin navigatie die ik hier speciaal voor heb gekocht.

Thuis heb ik Orleans ingegeven en hup op weg zonder tol.

Net voor Orleans gestopt om even te eten dit keer schnitzel met doperwtjes en wortelen.

zelf gemaakt dat scheel terg veel tijd en geld.

Toen Burgos ingegeven en weer op pad tot een uurtje of 11 s'avonds.

en hele dag bij elkaar maar wel koffie en pauze genomen af en toe.

Zoveel mogelijk de commerciële tenten vermeden en alles zelf verzorgt.

Ja in busje kan natuurlijk veel mee.


5 mei


6 uur opgestaan na een nacht op en parkeerplaats met toilet.

Gisteren toch nog door bordeaux gegaan om de ochtenddrukte naar de stad voor te zijn.

Gisteren lekker gereden over N en D wegen en dat ging lekker

Niet te hard en geen gejaag en hele goedkope diesel.

Ik red 820 km op en tank dus dat is erg goed met en aanhanger met 2 motoren erop.

De streek tussen Frankrijk en Burgos is lastig om niet via de tol te gaan

Maar we houden vol Bayonne San Sebastiaan en dan Burgos

Maar heel erg veel rotondes en stoplichten en door de stadjes heen wel mooi en je ziet nog eens wat.

Na eindelijk Burgos te hebben gehad gaan we via Madrid naar Malaga.

De camping ga ik niet meer voor 22:00 bereiken

Maar wie doet me wat ik heb het bed achterin.

Het schiet goed op omdat het binnenland zo kaal is is er ook niet veel drukte.

Wel nog een heel eind en denk eraan om te stoppen

Spanje heeft niet van die gezellige stopplaatjes als Frankrijk maar alles even kaal en ongezellig.

Iets gevonden en besluit daar even te gaan koken en eten

Worst en boontjes en en flinke bak koffie.

Ik moet nog 300 km tot de camping maar zal daar om 23:30 aankomen

Maar ja ik slaap wel voor de slagboom van de Camping in de bus al weet ik niet of dat wel kan, ik ben er nog nooit geweest.

Het laatste stuk was ik het wel een beetje zat maar beloof mezelf dat ik dan wel een rustdag extra heb.

Nog door en heel nauw bergdorp gekomen om bij de camping te komen en later na wat info van de lokale moet je door dat dorp gewoon niet gaan maar een andere route nemen.

In de hoop dat ik goed rij in het donker want ik kan hier onmogelijk keren of terug rijden

wat gaat dit stiel omhoog zeg!!!

Daar is de camping maar de ingang gaat ook behoorlijk stiel naar beneden

ik was eerst even te voet gaan kijken.

Alles dicht natuurlijk en alle ondergrond voor de ingang was erg scheef.

dus bovenaan de bus geparkeerd en gaan slapen

10:00 in de ochtend me eigen gemeld een sta nu op een mooie plaats met alle gemakken van dien

vanavond Herman ophalen en zondagnacht op pad met het spul.


Herman ophalen was nog een heel gedoe want er staat bij het vliegveld alleen maar in het Spaans aangegeven

maar ja op een verdrijvingsvlak geparkeerd en en beetje afgekeken waar iedereen naar toe ging

auto's met meer mensen gingen naar rechts en de taxi's en auto's met 1 persoon gingen hoofdzakelijk naar links.

Conclusie was dat links ophalen moest zijn


Herman even gebeld na de landing en ik zou een zogenaamde driveby doen omdat het busje te hoog was om te parkeren

En dat liep helemaal goed Herman was aan boord

Naar de camping gegaan en de tent opgezet om daarna even lekker te gaan slapen.



6 mei

ochtends lekker even ontbeten want ik had nog over.

En we zouden even met de auto snel de tickets gaan kopen

Mis dus dat werd nog en hele toer want de bordjes met de afbeelding boot gingen overal naartoe behalve de boot!!!!!

Nou lekkere navigatoren zijn wij dacht ik nog dat gaat nog wat worden

Maar je na een beetje doorzetten en zoeken hadden we de tickets

Zonder slaapplaats maar met vip stoelen we wisten niet wat dat zou worden maar het klonk erg goed

Die avond nog de resten van het eten aangesproken en wat je zelf maakt is altijd lekker


7mei

Hoera de dag van vertrek!!!!!!!!!!!!!!!

Even eten gekocht op de camping voor de avond.

De dame van de camping sprak alleen maar Spaans dus dat liep helemaal gladjes.

Eitjes en paar biertjes en nog wat spul

Na nog de dag lummelend door te hebben gebracht begon het wel te kriebelen allemaal

we wilde nu wel op pad onderhand.

Dus na het eten de auto geparkeerd op de camping en alle bagage en eten maar vooral water op de motor gedaan.

Toen werden de motoren gestart om richting boot te gaan.

We wisten nu en beetje de weg en waren voor het donker een uur te vroeg bij de boot.

We reden uiteindelijk aan boord en glijden bijna onderuit op de erg gladde vloer van het ruim.

Maar ja daar waren we al op bedacht dat het daar altijd glad is

Omkleden en de motor vastbinden en op naar de vip stoelen.

Mooie stoelen met een ligstand dat was wel goed te doen.

We kregen ook nog een biertje gratis erbij en dat is dan helemaal lekker.

En ook om even te vieren dat we naar de overkant gingen


8mei

Redelijk naar omstandigheden geslapen en na het eveneens gratis ontbijtje naar het ruim om aan te kleden en van de boot te gaan

Nou gaat het komen dachten we omdat het altijd nogal en chaos is bij die grens.

Maar tot onze verbazing waren we er in een half uur doorheen.

Ikzelf heb er wel eens ruim  3 uur over gedaan.

Na de grens een bank berooft en en stevig ontbijt genomen want die van de boot was niet genoeg.

ook weer flink water ingeslagen en de jassen wat luchtiger gemaakt want het is hier al best warm.

Gelijk op pad om de eerste piste te pakken en we wisten al dat we op piste zouden slapen.

Track 0001 was de eerst en ik wist dat er eerst heel veel asfalt zou komen.

Dus ik had ook  een track die we na 90 km konden nemen die gelijk piste beloofde.

Die toch gepakt en eerst was er ook weer veel asfalt.

Maar na 20 km begon het dus echt een hele mooie piste die we redelijk snel konden rijden

maar echt op de hoogvlakte en daar is bijna helemaal niks te zien.

Dat vinden wij dus geweldig, ja je bent gek of niet

Na een kilometertje of 400 begonnen we aan een slaapplaats te denken maar er stond een stevige wind.

Dat zou  met een tentje en koken niet zo geweldig zijn.

Maar ineens zagen we een strookje groen opdoemen.

Allemaal bosjes en we reden erheen om te kijken of we er kamp konden maken.

Toen we in die bosjes stonden bleek het een soort tuin te zijn van Berbers die al snel polshoogte kwamen nemen.

Berbers hebben hun eigen taal wat communicatie wat stroef maakt.

Maar na een snukgeluid snapte ze het wel.

De motoren met veel gedoe tussen de bosjes geparkeerd en kamp gemaakt.

Alles werkte en de tenten stonden er redelijk bij..

Tussen de bosjes was lekker omdat de zon er toch flink brande.

In de ochtend zouden we dan ook in de schaduw staan

In de avond kwam er een vent op bezoek en die begon bij mij gewoon even al mijn kleren passen

zelfs mijn vuile onderbroek vond hij interessant.

Na hem uit mijn jas te hebben gekregen en hopelijk snapte hij dat we natuurlijk niks konden missen

dachten we dat het wel goed zat.

Kijk natuurlijk waren we van plan om de mensen iets te geven later.

Ma het eten gemaakt op eigen brandertje stond de man in het donker ineens achter Herman

Die schrok zich wild en we lieten blijken dat we dat niet zo leuk vinden.

De man begon te gebaren dat we weg moesten en dat het zijn land was.

Maar het was nu al donker en dan wil je natuurlijk niet meer off road rijden.

Toen heeft Herman hem 100 dirham gegeven en toen was alles ineens helemaal goed.


9 mei

Na geslapen te hebben kwam die vervelende vent weer en liet ons gewoon niet met rust.

Toen bleek na en paar gebaren dat het stageld voor een persoon 100 dirham bleek te zijn

hup dan maar hebben we toch voor 2 euro gestaan

Weer de motoren opgeladen en zonder ontbijt op pad.

Even later rijden we lang een gebiedje met bomen en struiken waar we de volgende keer gaan staan dan pist de laatste Camping mooi naast de pot.

We gingen op weg naar Talsint.

Talsint was volgens ons maar 50 km verder en daar zouden we weer gaan inslaan en ontbijten

Dat viel dus een beetje tegen.

Nou ja het is maar hoe je het bekijkt de track klopte niet helemaal en we moesten echt onze eigen weg zoeken.

Dwars door de vlakte en om bergjes heen door zandstukjes en kamelengras.

Helemaal wat we graag doen.

Het duurde natuurlijk veel langer dan we hadden gedacht.

Die 50 kilometer bleek in werkelijkheid bijna 100 te zijn.

Maar ja we kwamen aan in Talsint en we hebben daar ontbeten (12:30)

Lekker bakkie espresso want dat kunnen ze daar wel goed maken.

Weer veel water op de motor gebonden en de tanks weer vol met peut want we hadden nu ongeveer 700 km gedaan en dan wordt het voor ons beide wel weer tijd om te tanken.

De motoren lopen prima en de actieradius is ongeveer hetzelfde dus daar waren we erg blij mee dat scheelt en hoop gedoe met tanken.

Als Herman gat tanken ga ik dus ook tanken en andersom ook.


Maar ja het was nog een beetje vroeg dag en we wilde nog wel een stukje rijden.

Ons plan was een bekende piste die we allebei al een keer hebben gereden.

In onze herinnering was het niet zo een hele lage piste.

Wij een verbindingsroute gemaakt, zoveel mogelijk off road natuurlijk.

Maar we kwamen uiteindelijk op de entree van de piste aan.

Nog even door een riviertje heen en op pad maar weer.

Leuke piste met veel veranderingen en het ging lekker.

Herman had het ook naar zijn zin.

En we waren onderhand al weer 300 kilometer op pad die dag, maar we moesten nog wel een heel stukje(150 of zo)

We wisten dat er nog een technisch stuk tussen ging komen met een lange afdaling.

Dus na een hoop gestuur en gedraai en klimmetjes kwamen we er aan.

Je moet voorstellen dat je de weg voor je ziet stoppen en dan alleen maar lucht ziet.

Daar was de afdaling.

Even gestopt om te kijken hoe het er bij lag.

Nou dat was steiler dan we ons beide konden herinneren!!!!

Ik denk meer dan 45 graden stijl en 30 meter naar beneden met een kuil onderaan en gelijk een bocht naar links.

Met het lekkere uitzicht op een afgrond rechtdoor.

Besloten na een kleine vergadering en beloftes die we aan de vriendinnen hadden gedaan om de motoren naar beneden te lopen, met z'n tweeën een motor tegelijk.

Dus eerst de mijne die was het lichtste hadden we besloten.

Maar het was ook nog 45 graden in de schaduw en dat laatste hadden we daar ook niet .

Maar je bent woestijnridder of niet natuurlijk.

Met veel geslip en gezweet en gepuf dat ding beneden gekregen maar hij stond er!!!

Toen weer te voet omhoog klimmen, en dat viel ook behoorlijk tegen zo steil was het.

Eenmaal weer op adem de motor van Herman naar beneden gebracht.

Ik heb er zo een beetje achteraan geskied meer grip had ik echt niet.

Eenmaal onderaan flink lopen uitpuffen om daarna de route weer te hervatten.

Kijkt Herman op de gps en komt tot de conclusie dat de route bovenaan de afdaling stopte??!!

Ik ook kijken en jawel bij mij ook???!!!

Bleek dus dat degene die ons die route had gegeven hier niet naar beneden was gegaan maar dat hij lekker terug was gegaan en ergens anders de route weer had opgepakt.

Die was dus niet zo gek.

Maar ja we konden niet meer terug dus hebben we zelf een route gemaakt naar de eigenlijke route toe waar we hem weer oppakte.

En jawel toen kwam de afdaling die we wel in onze gedachte hadden!!!!

Ook wel steil maar en stuk minder en rechtdoor naar beneden zonder bochten.

Ja hoor we zitten weer goed.

Hiervandaan moesten we nog 100 km naar Erfoud toe over een behoorlijk ruig stuk.

Nou je het ruige viel wel mee maar we konden er met een behoorlijk tempo rijden.

Dat gaat beter dan langzaam dan rammel je uit elkaar.

Het beste is om zo hard te gaan dat je alleen de topjes van de bulten raakt dan heb je er het minste last van.

Onderweg raakt ik een paar behoorlijke stenen en het eerste wat je dan denkt is AUW dat deed de banden pijn.

De zon hing al een beetje laag en dan zie je het ook niet zo goed meer.

Reden om snel door te gaan en een slaapplaats te zoeken.

Ja we waren er, Erfoud!!

Er was een Dakar serie rally aan de gang dat zijn kortere wedstrijden van de zelfde organisatie als beroemde Dakar Rally die hier vroeger altijd langs kwam.

Hier beginnen de zandduinen namelijk en is het heel dun bevolkt.

Dus we kwamen langs het bivak van die mannen en vroegen of we even naar binnen mochten voor een praatje.

Ja wij waren toch ook op Dakar motoren en zijn fan van deze rally's.

Maar om een of andere reden mochten we er niet in.

Nou ja jullie feestje dachten we en gingen een hoteletje opzoeken.

Links langs de weg zagen we wat moois en zijn er op af gegaan.

Ze spraken engels en hadden (niet geheel onbelangrijk) en zwembad!!!!!!!!

We mochten de motoren door de lobby naar binnen rijden en voor de kamer parkeren.

Ideaal om even olie te controleren enzovoort.

Lekkere kamer met douche en alles er op en er aan.

Dus ik zeg tegen herman, ik weet niet wat jij doet maar ik ga even mijn onderbroek wassen in het zwembad.

Ja ik heb er maar 2 bij me en wil zo lang mogelijk doen met de eerste.

Dus wij lekker gezwommen in de onderbroek.

Eten geregeld en en drankje erbij, helemaal de toerist.

In de avond begon het een beetje te regenen en dat is niet normaal zo laag in Marokko.

\Hele donkere wolken in de schemering en herman zei dat er zand in de lucht zat.

Even later hadden we ook bliksem.

Wij zitten in ieder geval even prima hier.

Herman ging nog even de olie doen en ik hoor een gepuf en gesteun bij hem vandaan komen.

Ligt hij met de Motor bijna in de tuin te spartelen en probeert uit alle macht die motor weer terug te duwen.

Om olie te peilen moet je hem rechtop houden maar na een paar vermoeiende dagen wordt rechtop houden ook een gok.

Ik denk bij elkaar 200 kilo dus dat ging niet van harte.

Met z'n tweeën de motor gered maar de tuin moest het even doen met een plons benzine in plaats van water.

Dat rook flink , maar we gingen er vanuit dat het wel zal verdampen voordat ze het roken.

Maar ja we gaan dadelijk eten en slapen en opmaken voor de volgende dag.

We gaan weer een bekende piste doen langs de Algerijnse grens een piste van zo een 500km lengte.


10 mei


Hoppa ik ben wakker en ga ook even mijn olie doen.

Mis dus, ik heb een lekke band.

Altijd balen maar ik had gisteren een paar klappers op het voorwiel gehad en was al verbaasd dat er nog lucht in zat.

Even plakken dus .

Na een half uurtje zat de band er weer om en we hebben alles opgeladen, water ingeslagen.

Afscheid genomen(en betaald)

De motoren afgetankt en we gingen op pad.

Goh Herman er staat best wel een beetje wind vind je niet.

Ja dat was wel even hangen tegen de wind in.

Maar we reden op een zandgebied af dus we kregen de volle laag aan zand gepresenteerd.

Neus dicht en hangen maar.

We moesten de piste hebben die achter dat gebied lag dus daar zou het zeker beter zijn.

En bij de piste aangekomen was het inderdaad en stuk minder met opgewaaid zand.

Dit eerste stuk is een gebied waar ze gravel vandaan halen met vrachtwagens dus de piste is behoorlijk onregelmatig en kapot gereden en door de toch wat stevige tegenwind blijft het oppassen.

Maar het schoot lekker op en na 150 km vanaf het hotel van vanochtend begon er toch steeds meer zand in de lucht te komen.

Maar we rijden op GPS en dat geeft in ieder geval de goede richting aan.

Maar het werd steeds erger totdat we echt niet verder als 2 a 3 meter voor de motor zicht hadden.

Dus de piste waar we op reden konden we ook niet zien.

Goh, zal dit nou een zandstorm zijn???

Zou best eens kunnen zijn dacht ik nog, en we reden maar weer een stukje door.

We wisselden een beetje af met voorop rijden.

De ondergrond werd ook steeds zachter door het vers opgestoven zand en omdat we niet echt meer snelheid konden maken rijdt dat dus niet zo lekker.

Ook konden we de zijkanten van de piste niet meer onderscheiden dus reden we af en toe tegen een bosje aan enzo.

Nou ja kortom 2 meter zicht was al om blij van te worden.

Even gestopt omdat we elkaar iedere keer uit het zicht verloren, dus tijd om het anders aan te pakken.

We hoeven nog maar 10 kilometer tot Ramilia Herman!!!

Daar kunnen we wel uitrusten en schuilen denk ik, maar we gingen stapvoets vooruit dus dan is 10 kilometer echt ver.

Elkaar weer even kwijt en ik besluit even te wachten want Herman zit voor me en we hadden afgesproken dat als je elkaar kwijt bent je wacht op de route zodat de voorste weer terug rijdt.

Vorige keer zijn Ben en ik elkaar 5 uur kwijt geweest en daar leer je van.

Je kan elkaar hier niet even bellen zoals we in Europa zo gewend zijn.

Dus Herman kwam weer terug en we vonden allebei dat er niet echt meer te rijdn viel.

Nee, ademhalen was al een hele toer.

Dus de motoren neergezet en erachter geschuild want het zou wel weer overwaaien.

Niet dus!!

Het ging alleen maar harder tekeer en het werd zelfs donker maar het was heel vreemd wel heel erg heet.

Nou even van de gelegenheid gebruik gemaakt om een videoverslag te doen van wat er allemaal gaande was, leuk voor later dachten we.

Maar na een half uurtje hadden we overlegd dat dit wel even langer ging duren en besloten om terug te gaan naar een Auberge(herberg in de woestijn)

Via GPS en lekker wind mee terug gegaan want daar hadden we 2 waypoints van Auberges.

De eerste daar was niemand die was waarschijnlijk op vakantie om deze zandhel te ontvluchten.

Wij onszelf daar een beetje uitgeklopt achter een muurtje en zouden daar eventueel kamp kunnen maken.

Maar we besloten naar de volgende te rijden.

We rijden een stukje en zien een Rallyauto stilstaan en gaan ernaartoe.

Dit was een rally team die volledig de weg kwijt was drie engelse vrienden die voor het avontuur aan een rally meededen waarvan een Marokaan die hier echt de weg wel wist maar nu ook even niet meer.

Ze hadden de noodknop al ingedrukt maar de leiding van de rally had het begrijpelijk even erg druk om iedereen op te sporen.

Later vertelde ze dat de motoren niet eens van start waren gegaan i.v.m. de zand storm.

Aha!!, toch een echte zandstorm dacht ik nog.

Rij maar achter ons aan zei Herman wij gaan naar een Auberge toe.

Dan kunnen ze jullie daar mooi oppikken.

Ze hadden niet zoveel brandstof meer en konden niet maar een beetje op goed geluk rond gaan rijden dus dit was een goede oplossing en zo beloofde ons een blikje bier.

Het hele spul naar de Auberge gereden en daar stond de Herbergier al te wachten op ons.

Alles was er een lekkere bank om op te liggen ,eten, drinken en ook slaapplaatsen.

De mannen zaten 90 kilometer verkeerd en hadden de goede weg nooit gevonden.

Ze rijden met een rally op roadbook (bolletje pijltje)en dan moet je nou eenmaal goed zicht hebben.

In zo een boek staat bijvoorbeeld dat je bij de volgende palmboom 3 kilometer naar het oosten moet rijden, en als je de boom niet ziet of mist zit je snel heel erg verkeerd.

Maar ja, biertje erbij en wat te eten en beetje gebabbeld met ze en tijdens dat alles waait er aan alle kanten zand naar binnen.

Herman en ik hadden besloten om te blijven slapen en morgen weer te proberen de piste af te maken.

We hadden een lekkere kamer met douche en water.

Dus ik stap de kamer in en kleed me uit om te gaan douchen.

Komt er ineens een prachtige slanke negerin met groot afrokapsel uit de doucheruimte zetten.

Dus ik verbaasd natuurlijk en vraag me af of dat bij de kamer inbegrepen is.

Dit was dus bleek later de dokter die bij het reddingsteam van die rally hoort en ze moest heel nodig naar de wc en had de eerste de beste kamer genomen om dat even te regelen.

Dus alle excuses in het frans tot me genomen maar ik vond het eigenlijk best komisch natuurlijk.

Nog even met iedereen afgegeten en ze vroegen ook nog hoe wij dat nou eigenlijk allemaal deden zonder begeleiding en vonden dat best knap.

Dus wij alles een beetje uitgelegd dat we via GPS niet zo snel verdwalen en dat we in een tentje slapen met eigen voedsel en water bij ons.

Dat vonden ze helemaal geweldig dat we ook nog kookte en sliepen op de piste.

Maar ja wij doen het al een tijdje en vinden het bijna normaal.

Afscheid genomen en naar de kamer gegaan om te slapen.

Herman had zijn broek en laarzen nog buiten neergelegd omdat dat nu eenmaal een beetje gaat ruiken na een paar dagen maar die lagen al dik onder het zand zo ging het ook hier op het binnenplaatsje tekeer.

Ikzelf werd na het eten ook even iet lekker van de hitte en moest even gaan liggen en heb veel gedronken want ik denk dat ik een beetje veel vocht was kwijtgeraakt deze dag.



11 mei


Wat een nacht zeg, het ging nog tot 6 uur in de morgen tekeer buiten.

Maar om een uurtje of 8 was het ineens rustig buiten en de vogeltje floten weer in de binnenplaats.

De uitbater had voor ons buiten in een zandbergje een tafel en stoelen neergezet voor het ontbijt.

Echt een foto momentje dus.

Lekker ontbijtje maar met heel veel vliegen om mij heen.

Herman had er echt geen last van alleen ik!!

Het verschil was dat ik me had gedoucht en Herman niet, dus vanaf nu wordt er niet meer gedoucht.

De Herbergier wist nog even te vertellen dat de zandstorm een van de hevigste was die hij hier had meegemaakt.

Wij weer op pad dus en er stond nog wel een stevig briesje en 45 graden maar het was goed te doen.

Op deze piste kom je bij een dorpje Ramilia dat echt een van de meest afgelegen dorpjes hier is.

Stelt ook niks voor 5 huizen of zo, maar het staat bij een oude rivierbedding waar toch nog water in de grond zit dus ze verbouwen daar voedsel.

Maar een oude rivierbedding betekent ook FESFES.

Dat is dus heel fijn rivierslip wat in eerste instantie hard opdroogt maar eenmaal eroverheen gereden wordt het een soort plofstof, echt heel erg fijn spul.

Nou zijn wij hier al een aantal keren geweest en omdat het zo moeilijk rijden is in dat spul raakt je snel de richting kwijt en als ik me goed herinner hebben we hier eens met 7 man 5 uur rondgereden.

Om daarna hier te stranden en kamp te maken om daarna te slapen in je tentje en dan de lokale ezel te horen balken omdat we maar 3 kilometer opgeschoten waren in die 5 uur.

Dus reden om dat voor eens en voor altijd anders aan te pakken.

Dus in Ramilia een lokale opgezocht(die gelijk benzine wilde verkopen) om te vragen hoe hun nou door dat gebied heengaan.

Ik had tegen Herman gezegd dat er wel een maniertje voor moest zijn omdat ik niet geloof dat iedereen daar altijd liep te ploeteren om die 5 kilomter af te leggen.

Lijkt niet veel 5 kilometer maar in FESFES is dat een behoorlijke trip.

Nou de beste man alles uitgelegd, hierlangs! dan tot een bordje en dan de hoge berg aanhouden en daarna over een duinenstrook van 300meter en dan een beetje links aanhouden dan kom je weer op piste.

Alles op een papiertje gezet en wij op pad.

En dat ging inderdaad als van een leien dakje!!!!!!!!!  mysterie opgelost.

Tot we bij dat duinenstrookje kwamen, kijk we zijn best zwaar beladen mijn motor heeft niet echt genoeg vermogen om zand te rijden en Herman heeft best een zware bepakking.

Maar Herman ging er vol in, en met vol erin bedoel ik dat ook letterlijk.

Motor helemaal vast dus wij met z'n tweeën dat ding eruit getrokken en weer in de goed richting gezet.

Het zand was heel erg zacht wat een gevolg is van die zandstorm, jonge duinen noemen ze dat.

En daar zak je snel in weg.

Dus even samen rondgekeken en vonden toch een soort doorsteek met wat hardere ondergrond.

Ik nou voorop en het zat allemaal kort op elkaar en er was geen tijd en ruimte voor correctie dus even geconcentreerd op de motor.

Maar het ging prima en hadden de piste weer gevonden dus door naar Zagora dat was het doel.

Deze piste werd ook veel gebuikt voor de route van De rally Parijs Dakar en als die vrachtwagens er eenmaal een paar keer overheen zijn geweest is het en kuilen en bulten gedoe vanjewelste.

Dus dan wil je als motor rijden lekker gaan staan, ik dus ook.

Maar het waaide onderhand weer zo hard dat staan niet echt goed ging.

Herman had er ogenschijnlijk geen last van maar die zit veel op de motor dus is dat gewent.

Ik werd er helemaal niet lekker van dat gestuiter op het zadel met een achterste die in brand staat zodat je echt niet van gekkigheid weet hoe je op dat zadeltje moet zitten.

Ik werd het helemaal zat geen enkel rustpuntje op deze piste.

Dus we komen bij de grens van Algerije aan en moesten onze paspoort even showen en er werd weer van alles ingevuld.

Dus ik zeg tegen Herman dat ik deze piste helemaal zat ben en ik hem de volgende keer ga vermijden.

Maar Herman vond het helemaal geweldig deze piste en was een beetje aan het spelen onderweg met een sprongetje hier en daar.

Hij wel!!!! dacht ik nog.

Maar ja we waren er bijna.

Ja hoor einde van deze piste en springen eigenlijk vanuit de woestijn zo de weg op zonder dat we dat door hadden, alles heeft ook een beetje de zelfde kleur hier en aan de andere kant van die weg ging het steil naar beneden maar dat zagen we nog net op tijd.

Even in het dorpje naar een koffiebar gezocht maar dat werd een lokaal winkeltje die echt van alles te koop had en ook alles wel even kon regelen.

Hij had zelfs gekookte eitjes liggen.

Dus koffie thee en wat e eten omdat het toch alweer een tijdje geleden was dat we wat gegeten hadden, en water inslaan natuurlijk dat is onderhand het eerste standaard wat we overal doen.

Op pad naar Zagora daar gaan we een hotel zoeken omdat deze piste met zandstorm en al toch wel de vermoeidheid op gang heeft gebracht.

Ik ben aan het rijden en vind toch dat mijn motor een beetje begint te tikken.

Maar ik hoop dat ik het me inbeeld.

In Zagora aangekomen gaan we eerst pizza eten want Zagora is een soort pleisterplaats voor de hele omgeving en alle off road en rallyevenementen vonden hier altijd plaats dus is het hier een beetje meer ontwikkeld dan de rest van de omgeving

Dat is niet meer zo maar je kan de erfenis daarvan nog overal terugzien.

En hotel gevonden midden in het dorp, de motoren onder een mooi afdakje en het hotel is enorm groot.

Er is bijna niemand in het hotel maar om een of andere reden moeten we toch met alle bepakking en  

in de hete kleren diverse gangen door en trappen op en af om bij de kamer te komen.

Kon dat nou niet iets dichter bij de ingang vragen we ons af.

Prachtig hotel maar mist echt sfeer die we in het hotel in Erfoud wel hadden.

Ook een zwembad en volgens goed gebruik wassen we de onderbroeken weer eens een keer.

Nog steeds de eerst onderbroek, is dat knap of niet?

Wij in de avond nog even door de medina heen en dat is wel weer leuk om te doen en ik en Herman komen er achter dat we ondanks de grote afstanden die we afleggen nog fut hebben om een beetje cultuur te snuiven.

Sterker nog ik ga me steeds fitter voelen.

Herman die wordt langzaam een beetje moe maar ik had dan ook wat meer lichaamsvet om te verbranden.

Wij nog even lekker gegeten en komen erachter dat ze hier gewoon Engels en Nederlands voetbal zitten te kijken allemaal.

Volkssport nummer 1 is dus voetbal en Herman heeft nog even een stukje Ajax gekeken.

Ik zeg tegen Herman dat ik toch even ga sleutelen om dat getik te lokaliseren.

Ik heb ooit eens een keer in Duitsland stilgestaan meet een kapot tuimelaarlager en dit leek er erg veel op.

Dus halve motor uit elkaar want ik zelfs voor nood een nieuwe inlaattuimelaar bij me en een nokkenas want die gaat er meestal ook gelijk aan dan.

Herman ook het een en ander uit elkaar gehaald en we hebben ook even de luchtfilter vervangen omdat die daar de zandstorm helemaal dicht zaten.

Maar ik niks gevonden en denk dat het misschien de distributieketting is die was wel een beetje op zijn eindje.

Ach ja het zal wel loslopen maar ik besluit wel een beetje met de hand op het gas te gaan rijden.

We willen wel aankomen natuurlijk.

Morgen een stukje asfalt en dan over een berg heen, en een berg vind ik leuk omdat ik dat in Spanje al heel vaak gedaan heb en dat wordt dan een beetje je dingetje.

We gaan slapen(eerst al die gangen door en trappen op)


12 Mei


Even een lekker ontbijt zonder vliegen dit keer gedaan in het hotel.

Lekker uitgerust en de ietwat geurende laarzen in de nacht nog buiten gezet met gevolg dat de gang van het hotel niet zo fris meer rook.

Nou snap ik waarom ze ons achterin het hotel hebben gezet.

Maar na alle gangen en trappen weer een keer met bepakking te hebben gedaan en de boel weer op de motor te hebben gebonden gaan we weer een stukje rijden.

Het plan is om eerst een stukje asfalt te nemen omdat hiervandaan naar het noorden niet veel pistes lopen en dan over een bergpas richting Tinghir te gaan.

Dat is bij elkaar zo een 222kilometer dus een kort ritje vandaag.

Op het asfalt gaan er ineens een 4x4 naast Herman rijden en gaat toeteren en gebaren van jewelste.

Dus Herman dacht gelijk dat zijn motor waarschijnlijk uit elkaar aan het vallen was en snapte er niks van.

Dus de 4x4 reed door naar mij en begon het zelfde gedrag te vertonen.

Maar er hing een dame uit het raam van de auto en ik kreeg het idee dat het Nederlanders waren.

Er werd geroepen of we wilden stoppen.

Misschien hadden ze wel hulp nodig of zo je weet het nooit, dus snel een plekje gezocht om te stoppen.

Na gestopt te zijn springt iedereen uit die wagen en wijzen naar ons en roepen, WIJ KENNEN JULLIE!!!!!

Nou ik kan best gezichten onthouden maar ik kon hier helemaal niemand van en Herman taste hierbij ook in het duister.

Jullie hebben die mannen in die rallywagen ontmoet tijdens die zandstorm gisteren !!!

Het bleek dus dat deze mensen 2 oudere stellen ook meededen maar niet in wedstrijdverband en aangepaste route knap trouwens dat ze dat avontuurde.

Maar die jongens hadden verteld dat er 2 Nederlanders op de motor met een tentje achterop door de zandstorm waren gegaan en we hadden daarbij onbedoeld een soort heldenstatus gekregen in hun kamp.

Maar ze wilde alles weten over hoe en waarom we dat zo deden.

Nou gewoon omdat dat de manier is volgens onze beleving, ja wat moet je er anders over zeggen.

Maar ja de smartphones werden van stal gehaald en ze moesten allemaal op de foto met ons.

Ja je komt natuurlijk niet iedere dag helden tegen.

Nog een klein restaurantje opgezocht voor een bakkie koffie en wat verhalen over en weer.

Kijk het maakt niet uit hoe je door Marokko of een ander land in Afrika reist het is zo een verschil met Europa dat je alles al snel als heel avontuurlijk ervaart.

Er kwam toevallig ook nog een hele kudde BMW motorrijders aan bij het restaurant.

En naar goed gebruik van BMW rijders keurde ze onze motoren geen blik waardig.

Maar ja wij zagen al snel dat ze al bang zijn om een stukje grind voor het restaurant te berijden en dat ging dan ook hilarisch onhandig dus laat staan op een piste hier in de buurt.

Nee dit waren echte asfaltrijders die waarschijnlijk thuis met dikke verhalen van het ruige Marokko thuiskomen.

En dat doet de echt off road rijder goed dus naar goed gebruik met veel wielspin door dat zelfde stukje grind met een flinke stofwolk de BMW rijders een waardige groet gegeven.

Maar ja wij zaten ook op asfalt en waren het al een beetje zat aan het worden.

Gelukkig doemde de bergpas met bijbehorende bergen op in de verte.

Lekker omhoog want daar is het een beetje koeler.

Eerst moesten we door een behoorlijk lang dal of vallei, echt een prachtig stukje Marokko met veel groen onderin en ook wel bebouwing hier en daar.

Dit was een vruchtbaar stukje en het reed erg lekker, en goed ritme zat er in deze piste zeggen we dan.

Maar ja er reden ook auto's hier van een 4x4 toeristen trip en het was zo smal dat we daar niet zo snel langs konden.

Dan krijg je het warm en de motor ook, achter zo een ding hangen in te lage toeren brak de motor van Herman een beetje op.

Dus die stopte er iedere keer mee omdat met te lage toeren bleek later zijn benzinepomp niet genoeg pompte.

Dus als we er lang waren stopte de motor van Herman en kwamen die wagens ons weer voorbij.

Afstappen in de tank blazen was niet de hobby van Herman maar hij moest het toch iedere keer weer doen.

Kijken we vanavond wel even na Herman! Zei ik en hoopte dat het niet te ernstig was.

Toen de bergpas en die ging behoorlijk omhoog hier en was erg ruig en af en toe gewoon een trailcircuit.

Mijn motor heeft wat minder inhoud en gaat niet zo snel bokken in lage toeren.

En omdat ik dit keer met een automatische koppeling rijd kan ik heel makkelijk technisch rijden en hoef alleen maar een beetje met mijn gas te spelen om de scherpste haarspelden met gemak door te tuffen.

Herman had hier zijn handen vol aan en de motor stopte er ook regelmatig mee i.v.m. die pomp.

Met gevolg dat we iedere keer weer die auto' moesten inhalen en dat waren er meer dan ik had verwacht.

Op de hele bergpas zaten die dingen ik denk wel een stuk of 15 en die kwamen helemaal niet vooruit en het was voor hun waarschijnlijk ook een rit van 2 a 3 dagen.

Ze stonden nog even te filmen toen wij omhoog stoven op een paar stukken.

Ik dacht nog dadelijk heeft iedereen foto's en filmpje van ons behalve wijzelf.

Maar gelukkig bleef Hermen iedere keer weer filmen met de helmcamera.

Na vele malen in de tank te hebben geblazen en ikzelf de pas 2x had afgelegd omdat ik iedere keer toch terug naar Herman reed.

Hadden we de pas overwonnen en ik vond hem geweldig en had het flink naar mijn zin op de pas.

Herman daarentegen vond het helemaal niks en gaat deze pas volgende keer omzeilen.

Goh, volgens mij had ik 2 dagen geleden zo een momentje.

Zo zie je maar ieder zijn ding maar over het algemeen rijden we ongeveer hetzelfde tempo en hebben de zelfde gedachte over hoe we dingen aanpakken.

We lijken onderhand wel 2 broertjes en onderling gaat het meer dan prima.

Op naar Tinghir waar we nog nooit zijn geweest, het ligt iets hoger en is ook wat koeler al 40 graden en dat is koel nu in deze periode.

Na een beetje gezoek naar pistes komen we vanuit piste zo op het stadje aangereden en het lijkt  iet toeristisch en vinden ook niet zo snel iets om te overnachten.

We moeten nu wel een plek hebben waar we wat kunnen sleutelen want we denken dat de benzinepomp van Herman is overleden.

Ik had nog een waypoint van een camping in de buurt en stel mijn gps er op af.

Moesten we weer over een berg heen op een piste die in ongebruik was geraakt dus dat was weer oppassen omdat er dan zomaar een paar stukken weggeslagen kunnen zijn en of het pad helemaal niet meer bestaat.

Maar de motoren kunnen dat wel hebben allemaal en komen er redelijk netjes overheen.

Zo reden we eigenlijk volgens een oude route die camping op.

We konden kamperen en een kamertje nemen en dat laatste hebben we maar gedaan want dat was bijna net zo duur en konden we even douchen en zo.

Er was ook weer een zwembad wat ons weer de gelegenheid gaf om de …... weer te wassen.

Nog steeds de eerste!!!!!!!!!!!!!!!!!

Na een rondje gelopen te hebben op de camping(8 plaatsen) hadden we een grote 4x4 truck gespot met Nederlands kenteken.

Dus wij aangeklopt en een praatje gemaakt met een stel dat de droom had om met deze truck de wereld rond te trekken.

Tenminste dat was de droom van de man en later bleek niet van de vrouw.

Zij was een heel tenger maar heel vriendelijk vrouwtje en hij deed een beetje nerveus aan vonden wij.

Maar hij had bier en dat hebben we even voor hem en goede plek gegeven, bij ons naar binnen natuurlijk.

En het verhaal aangehoord van dat stel.

Zijn droom (een Dakar truck)hadden ze gekocht in 2014 van een erfenis en hij wilde daar de wereld mee rond.

Maar de opbouw van zo een wagen kost natuurlijk erg veel en het is eigenlijk nooit klaar en onderhoud is ook enorm met zo een ding.

Des te meer spullen des te meer onderhoud en tijd dat kost is ons motto.

Ze hadden al een paar keer een trip gemaakt met de truck maar het blijkt dat je hiermee niet zo snel verplaatst zeker niet op piste hier 20 tot 25 km per uur is max en dan schiet je niet op.

Kijk het was geen wedstrijdtruck die kunnen wel veel harder maar dt ga je niet doen met je vrouw in de wagen.

Dan is het ook geen reis meer.

Het verbruik van een truck van deze setup is ongeveer 1 op3 en dat wist ik al omdat een kennis van mij ook zo een truck bezit.

Die was een keer naar Duitsland gegaan en was al snel €3000 kwijt aan diesel heen en weer.

Dan wordt de wereld rond wel een hele dure trip.

Dus de vrouw zat er een beetje over te klagen en zocht een beetje steun in haar standpunt daarin.

Ze hadden in Spanje bijvoorbeeld al vastgestaan in een dorpje in de bocht tegen 2 geparkeerde auto's aan, kijk dat is geen ontspannen reis als je overal maar op moet passen omdat je groot en lomp ben in zo een truck.

Ik kon haar daar (zonder dat hij het hoorde)alleen maar gelijk in geven en vertelde dat als mensen zo een reis willen doen toch met kleiner spul op pad gaan of in de landen waar ze willen reizen daar ter plekke wat gingen huren.

Je kunt dan beter huren het scheelt een hoop gedoe en onderhoud en je hoeft de boel niet eerst naar die betreffende plek te transporteren.

Nou ja het bier was toch op dus tijd om wat te gaan eten.

De restaurateur van de camping scheen een onaardige en norse man te wezen volgens zeggen.

Tijd om die te ontdooien en gewaarschuwd gingen we naar het restaurant.

Tajine voor 2 man en de keuze was kip kip of kip, nou doe dan maar kip zieden we tegen de man.

Maar na een praatje en wat veren in zijn kont over wat een mooi restaurant hij had zat het wel goed.

Wij aan een tafeltje plaats genomen naast  2 oudere stellen en we hoorden dat ze Duits waren.

Dus wij groeten die mensen met guter Abend maar kregen geen reactie of blik waardig.

Nou ja het zal wel en gingen de route voor de volgende dag bespreken met alle navigatie spullen op tafel.

Horen we naast ons” Das ist die Navigation von Garmin das ist sehr gut“

Toch Duitsers dachten we tegelijkertijd.

Een van hen staat op en gaat ongevraagd zonder wat te zeggen over mijn schouder meekijken op de Garmin en zit gewoon letterlijk in  mijn oor te hijgen.

Herman was ook verbaast over de sociale vaardigheden van deze man.

Dus wij hielden even vol en zeiden in dit geval ook even niks tegen de man.

De man ging gelukkig net zo stil weg als dat hij kwam en dat had ook niet veel langer moeten duren, ik heb ook mijn grenzen van verdraagzaamheid.

Maar de route bepaald en we gingen vanaf hier weer terug richting de hoogvlaktes omdat het daar een stuk koeler was hier werd het echt heel heet hadden we begrepen.

Een lekkere tajine gegeten met KIP!!! om daarna met volle moed aan de motor van Herman te gaan sleutelen.

Het hele ding moest uit elkaar omdat je anders niet bij het brandstofsysteem kan komen.

Komt die Duitser nog langs gelopen en roept “gebrochen“!!? met een grijns op zijn gezicht.

Daar hebben we maar niet op gereageerd en zijn nog steeds verwonderd van het vreemde gedrag dat deze mensen tentoon spreiden.

Alles nagekeken en we vonden wel dat hij wat langzaam pompte maar het moest in de meest gevallen goed genoeg zijn.

Volgende ding was dat Herman had ontdekt dat ik erg makkelijk over ruige ondergrond kan rijden omdat mijn vering een stuk soepeler stond.

Je gaat de vering harder zetten als je ook hard moet rijden maar omdat we op reis zijn  ligt dat tempo gewoon lager dus wil je de vering soepeler hebben.

Kan dat bij mij ook ?? vroeg Herman.

Ja hoor natuurlijk kan dat gewoon even bijstellen onder de achterpomp en dan kan hij lichter of zwaarder.

Herman draaide aan de uitgaande demping,dan komt de motor langzamer omhoog uit de vering.

Maar dat was te ver en de motor bleef laag staan en kwam niet meer omhoog, dat is teveel Herman!

En paar tikjes terug en dan moet het goed komen.

Alles wat hij deed het kwam dus niet meer goed, ik denk dat de afstelling kapot is Herman.

En de motor bleef als een soort chopper met zijn kont omlaag staan en weigerde om terug te veren.

Daar kan je gewoon  niet mee rijden off road dus er was een probleem ontstaan.

Probeer dan maar een stukje te rijden over een paar hobbels misschien schiet het allemaal wel weet terug zei ik tegen Herman.

Hij op pad en na een half uurtje kwam hij opgelucht terug, hij deed het gelukkig weer.

We gaan nergens meer aankomen als het het nog enigszins doet was de conclusie die we hadden genomen hieruit.

Tijd voor een douche en een goede nachtrust morgen weer een eigengemaakte nieuwe route.

Vanaf hier maken we alleen nog maar zelf routes.

Dat hadden we de 2de dag ook gedaan en dat is ons goed bevallen omdat het onbekende verrassende dingen geeft en soms ook een beetje saai is maar het heft elkaar goed op.


13 mei


Ja wakker en zin om te gaan.

Maar ik had al die tijd nog niet met het thuisfront gesproken en mocht de telefoon van Herman even lenen want we hadden internet.

Ik aan de chat met Helene en dat was nieuw voor mij.

Ondertussen ging het stel met de truck er ook vandoor en Herman kreeg het idee dat dit wel eens de laatste rit was die ze samen gingen doen, er was wat verkoeling tussen de echtgenoten te bespeuren.

Wij vonden het ook echt niks voor die vrouw in zo een voertuig met haar nog geen 50 kilo denk ik.

Dat moet je met mannen doen waar je aan band mee kunt wisselen als het nodig is.

Die band weegt al 160 kilo dus dat is aanpoten.



   

















   



































































































































 































































































































































0210